In 1990 waren we op een rondtrekvakantie door het westen van de Verenigde Staten. Chino, een voorstad van Los Angeles, stond op het programma. Het plaatselijke vliegveld is wereldwijd beroemd om haar grote verscheidenheid aan vliegwaardige maar ook unieke static vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog. Ik viel met mijn neus in de boter, een B-25 Mitchell dreunde haar motoren warm, een P-51D, met een gelukkige passagier achter de piloot, die een proefvlucht ging ondernemen. Het was niet de enige P-51 daar, op de 'flightline' stonden zeker nog een stuk of zes in alle staten van restauratie. In een hangaar werd gewerkt aan een P-38. Ik was in een snoepwinkel en wist geen keuze te maken. Ergens achterin, op de tarmac, herkende ik een enorm kielvlak. Het was de B-17G van David Tallichet en ze was nog steeds in de uitmonstering die ze droeg in het episch drama waar ze prominent in had gefigureerd, 'Memphis Belle'. Ik was zo geobsedeerd door de bommenwerper, dat ik er maar één foto van nam. Hieronder volgt het verhaal van de oorspronkelijke documentaire en de speelfilm die daar uit voort kwam.

Regiseur William Wyler was bezig aan de speelfilm 'Mrs Miniver' toen de Verenigde Staten in de Tweede Wereldoorlog werden betrokken op 7 december 1941. De US Army Picture Service die verantwoordelijk was voor instructie-en propagandafilms trok Wyler aan om een instructiefilm te maken. Wyler werd via vrienden geïntroduceerd bij de staf van de USAAF. Hier bracht hij zijn idee naar voren een film te schieten bij een operationele eenheid die als instructie zou kunnen dienen. De USAAF wilde graag een positief beeld uitstralen, ook naar andere eenheden binnen de krijgsmacht, zoals de Marine die weinig moesten hebben van de Army Air Force.

In de herfst van 1942 werd Wyler tot majoor gepromoveerd en vertrok naar Engeland waar hij een opleiding volgde tot boordschutter. Vanaf Bassingbourn werden verschillende missies gevlogen met de 91st Bomber Group. Tijdens één van deze film-missies werd een B-17 neergeschoten waarbij ook een cameraman om het leven kwam.

In mei 1943 werd duidelijk dat er enkele B-17's en haar bemanningen de 25ste missie zouden bereiken. Eén van deze toestellen, 'Mempis Belle', een B-17F, 41-24485, 'DF-A' van het 324th Bomb Squadron was daar één van. Het leek Wyler een goed idee om dit in de film te verwerken en hij bracht dit onder de aandacht bij Generaal-majoor Ira Eaker. Deze zag ook de promotionele waarde ervan in en zo werd de film geconcentreerd rond de 'Mempis Belle'.

In Amerika werd zes maanden gewerkt om de ruwe film tot een verhaal te smeden. Deze vertraging hield in dat de film pas in april 1944 gereed was. De 38 minuten durende kleurenfilm was één van de best geschoten semi-documentaires uit de Tweede Wereldoorlog, zeker aangaande de Amerikaanse luchtoorlog, de allerbeste.

'Memphis Belle' en haar bemanning onder leiding van Captain Robert K. Morgan maakte haar 25ste missie op 19 mei 1943, maar was niet de eerste B-17F die de 25ste missie maakte, die eer viel te beurt aan 'Hell's Angels' op 14 mei. Rond deze datum waren er nog negen toestellen die dit feit wisten te bewerkstelligen. Door de publiciteit rond 'Memphis Belle' werd dit toestel bewaard voor het nageslacht en is te bewonderen te Mud Island, Memphis.

Wyler bleef zijn verdere leven trots op 'Memphis Belle', ook al maakte hij nog meer gedenkwaardige films. Na 'Memphis Belle' maakte hij 'The Best Years of Our Lives', en in 1959 zijn beroemdste, 'Ben Hur', die elf Oscars zou ontvangen.